Torin

21 Haziran 2005. En uzun gündüz, en kısa gece. Chau Phya ırmağının ikiye ayırdığı Bangkok kentinde, ırmağın öbür tarafında, Thonburi’de, bir odada geçiriyorum bu anlamlı günü. Mutfağı olmayan, ufak buzdolabı Lom Yai meyveleri ve 750 ml. standart plastik su şişeleri ile dolu bir stüdyo dairede. Tayland’da yemek ihtiyacının sokakta giderildiği ve Tay gençlerinin özgürlük olarak niteleyip tercih ettiği klasikleşmiş bir yaşam biçimi. Güney Doğu Asya’nın bu sıcak ülkesinde gün sokakta başlayıp sokakta bitiyor. İnsanlar sokakta, eşyalar sokakta, pazarlıklar ve sohbetler sokakta. Halkın yarısı sokakta yemek yapıyor, öbür yarısı da yiyor ve Siyamlılar dünyaca ünlü zengin Tay mutfağını sanki reddedermişçesine bu döngüyü komik fiyata ve kısa zamanda gerçekleştiriyor. İşte hayat tüm canlılığı ile yaşanırken sokaklarda, aşkı kokluyorum ben de odada; sürgülü balkon kapısı sıkı sıkıya kapatılmış ve en üst seviyeye getirilmiş klimanın buz gibi havası bu kokuyu dağıtmak istermiş gibi eserken. Ama bu koku, özellikle Pattaya’daki ucuz, kısa süreli ve geçim derdi kokan aşklardan çok daha farklı, çok daha eski.

Ufak odadaki büyük kültürel değişimin farkındayım. Sanki buraları ilk defa ben keşfediyorum, kayboldum, nerede olduğumu bilmiyorlar, geri dönemiyorum, dönmek istemiyorum. Halbuki daha bir gün önce Pattaya’da bir turisttim. Bangkok’un iki saat güneyinde Chon Buri’ye bağlı bu yerleşim yerinde tüm sesler birbirine karışıyordu; ta ki sahil boyunca yayılmış yüzlerce bahtsızdan biri kolunuzdan çekerek bunun bir rüya olmadığını göstermek için sizi dürterek uyandırana kadar. O an ne go-go barlardan tüm davetkarlığı ile çıkan çığlıklar, ne de turiste 10 bath, yerliye 5 bath ring seferi yapan taksilerin motor sesleri kalıyor etrafta. Sadece tüm gerçekliği ile Pattaya. Vietnam savaşında burada konuşlanan ABD denizcilerini eğlendirmek için kuzey Tayland’dan gelen çarpıcı, açık tenli Tay kızlarının başlattığı bir gelenek. Kuzey bahtsızlığının sonu ama güney bahtsızlığının başlangıcı. İstanbul’a dönmek için çıkıyorum odadan, bir sene sonra tekrar kapısını çaldığımda, kapıyı kimsenin açmayacağını bilmeden.

Tayfun torin